Sevmek güzelleştirmektir.” der, ünlü bir yazar İnsanı sevebilmek oradan
bütün varlığa öteler ötesinde gelen bir soluğun neşvesiyle bakabilmek.
“Yaratığı severiz, Yaratandan ötürü” felsefesini hayat düsturu yapmak.
Kalplere hükmeden varlığı duyma, hissetme, halef olma
mükellefiyetiyle herşeye kucak açma tavrı.

Her şey sevgi ile açar. Toprağın bağrına düşen tohum sevgi güneşiyle filizlenir. Sevgi hayat suyumuzdur, kurumuş dudaklarımıza can katar. Sinesini açan anne sevgiyle kucaklar yavrusunu, sevgi emer, sevgi soluklar yavru, sonra gülücükler gönderir çevreye. Sevgi hoş gösterir her şeyi. İnsanca bakmanın ilk durağıdır sevgi. Cananı
arzulama, candan vazgeçme halidir sevgi. Sevgi. “Güzel görme, güzel düşünme”
idealinin kanaviçeleşmesi; renk renk her şeye hayat üfleme hassasiyetidir.
Gözyaşıdır bazen sevgi. Anlatılamayanı boncuk boncuk hâl diliyle izhar etme
keyfiyeti: “Sevgiden bakırlar altınlaşır, sevgiden dertler şifa bulur.
Sevgiden tortular saflaşır, sevgiden ölüler dirilir, şahlar kul olur.”

“Tolstoy “Kim severse Allah’a yaklaşır, Allah da ona yaklaşır. Çünkü O
sevgiyi yaratandır.” müjdesini verir. İnsanın en büyük mutluluğu sevebilmesidir. Sonsuzluk içinde yalnız sevgi hayata mana verir. İnsan sevebilmeli ve
sevilebilmelidir. İnsan derin ve büyük duygular duyabilmelidir. Seven, acı çeken, iyilik için mücadele eden, tek kelimeyle insan olan insanlar sevginin kutsallığını belirler.
Milletler özledikleri zirvelere, katlandıkları ızdıraplar ölçüsünde kavuşabilirler. Bir bakın dünyamıza, sevginin yerdeki ile gökteki herşeyi birleştirdiğini görün Dünyayı değiştiren ve ayakta tutan sevgidir. Sevgi tarihtir,

Sevginin kuşatıcı tayfları içinde, “Dudaklarında muhabbetten tebessüm, gönülleri sevgiyle harman, bakışları insanî duygularla buğu buğu, herkese ve her şeye şefkatle gamze çakan, doğup batan güneşlerden, yanıp sönen yıldızlardan hep muhabbet mesajları alan sevgi kahramanları” boy atar.

Sevgiyi severek öven Goethe her biçiminin Allah’tan geldiği için kutsal bulur. Hayatın anlamını kendisinde bulduğumuz Yüce Kitap'ta sevgi şöyle geçer: “İman eden ve salih fiiller işleyenlere rahman olan Allah bir sevgi bahşedecektir.”(Meryem,19/96)

 

Yunus'ça konuşursak:
Dirilirken sevgiler, Yunus meltemi eser yeşeren gönüllere.
Ben gelmedim dava için
Benim işim sevgi için
Dostun evi gönüllerdir
Gönüller yapmaya geldim der yunus

 

Düşünüp dururum bazen. Kendimize hiç yarar sağlamayacak bir eylemi yalnızca başkasına yarar sağlamasın diye yapmanın mantığı nedir diye. İçimizde sevginin önünü nefret mi tıkamıştır? Ne olurdu çevremizdeki insanların yararını da öncelikle düşünseydik?
Ne kaybederdik bize yararı olmayandan onların yararlanmasını sağlarsak?
Kendi mutluluğumuz gibi çevremizdekilerin de mutluluğunu istemek çok mu zordur?
Nefretin yalnızca çevremize değil de bize de zararı olduğunu bilmek için psikolog olmaya mı gerek vardır?

Nefret içimizde stres oluşturur…

Kemirir içimizi…

Hele de nefretler amacına ulaşmazsa daha da ağır strese, depresyona sokar bizleri.
Sevmek…
Ne güzel bir duygu…

Yalnızca kendi rahatlığımız olmaz mutluluk kaynağımız.
Çevremizdeki insanların mutluluğunu görmek de mutluluğumuza mutluluk katar eğer seviyorsak…
Tüm bu getirisine karşılık hiçbir götürüsü yoktur sevmenin…
Sevdiklerimizi mutlu etmek yalnızca hediyelerle, parayla olmaz.
İçten ve sevgi dolu bir gülüş bile mutlu etmeye yeter insanları…
Nefretleri çöpe atmanız,

Sevgi ile kucaklaşmamız dileğimle

 

 

Nevzat ERDAĞ

23.05.2008

Bu yazı gazi kars dergisi mayıs sayısında yayınlanmıştır